In de coronatijd ben ik begonnen met een boek over keurmerken en certificatie. Maar wie koopt er tegenwoordig nog een boek? Daarom staat de tekst nu op de vrij toegankelijke website www.keurmerken-certificatie.nl met als ondertitel “Hoe is het begonnen, hoe werkt het, en hoe kan het beter?”
De site begint met een overzicht van het werkterrein, gezien vanuit de gebruiker van keurmerken en certificatie. Ook de negatieve bijverschijnselen, zoals wildgroei van logo’s en onterecht verleende certificaten, worden benoemd en in context geplaatst. Vanuit dit perspectief gaat het verder met uitleg over de drie hoofdvormen van certificatie (product-, systeem- en persoonscertificatie), en analyses van hun sterke en zwakke kanten. Er is ook aandacht voor de inzet van certificatie in het kader van wet- en regelgeving.
De geschiedenis van keurmerken en certificatie in Nederland komt uitgebreid aan bod. Rond 1900 begon het met de private keurmerken ‘Bondshotel’ van de ANWB en ‘Groenzegel’ van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen. De overheid lanceerde in die tijd het ‘Botermerk’ en het ‘Kaasmerk’ om gesjoemel met de export te bestrijden. Persoonscertificatie ging al eerder van start, met de Wet op het middelbaar onderwijs (1863) en de daarbij horende examens. Systeemcertificatie kwam pas na de Tweede Wereldoorlog op.
Het slothoofdstuk bevat een aantal prikkelende aanbevelingen, waar onder invoering van een light-versie van de accreditatie-eisen, beperking van de inzet van systeemcertificatie, en aanscherping van het overheidsbeleid voor de inzet van certificatie bij wet- en regelgeving. Lees meer op de nieuwspagina van de nieuwe website.
Willem van Weperen 